DOORPRIKT: Komen busje en treintje nog?
Onze wegen slippen alsmaar meer dicht, zelfs voor een verplaatsing door Heusden-Zolder moet je al extra tijd incalculeren door de drukte. De fiets kan voor korte verplaatsingen een alternatief zijn, maar de overheid promoot vooral het openbaar vervoer voor het woon-werk- en schoolverkeer. Promoten! Soms lijkt het eerder op boycotten. Zo leggen de federale en Vlaamse overheden voortdurend besparingen op aan de spoorwegen en De Lijn. Die trekken vervolgens hun tarieven omhoog, want ook voor hen wordt alles duurder. En dus betaalt de gebruiker het gelag. Vaak gaat het om jongeren of volwassenen die echt op dat openbaar vervoer zijn aangewezen.
Ander gevolg van de opeenvolgende besparingen: ritten en haltes worden afgeschaft of zelfs hele lijnen worden opgedoekt, zoals nu lijn 35 op de helling staat. Een bus die dorpskernen, scholen, stations en een ziekenhuis verbindt. Minder ritten, minder haltes, minder lijnen, … het betekent minder reizigers. Het lijkt wel een uitgekiend scenario waarbij het openbaar vervoer zichzelf overbodig maakt. Binnenkort zitten we hier in Heusden-Zolder met onze toegankelijke bushaltes en een perfect uitgerust Hoppin-punt aan Heusden-Station … met amper reizigers.
Dat de vakbonden zich ook tegen de besparingen verzetten, valt te begrijpen. Zij behartigen immers de belangen van hun leden, het personeel van spoor en bus. Ze delen ook met de werkgevers de frustratie omdat ondanks onze tanende industrie, nieuwe bussen, treinen en trams steevast bij buitenlandse producenten worden besteld. Maar door hun protest telkens weer te uiten met stakingen, zoals nu een week lang bij de treinen, helpen de spoorbonden hun eigen zaak ook niet vooruit. Meer nog, hun cliënteel – bij wiens gratie ze bestaan – wordt er door afgestoten.
En ik weet het, we wentelen ons in het bronsgroene eikenhout misschien iets te vaak in onze Calimero-rol, maar de beperkte uitrol van het openbaar vervoer in deze gouw valt niet te ontkennen. Terwijl elders in het land miljoenen worden gepompt in prestigieuze stations, metrolijnen en moderne trams in de grote steden en langs de kust, dagen nieuwe bussen en treinen hier altijd met vertraging op.
En 20 jaar lang hebben ze Limburg zoet gehouden met het Spartacusplan, drie sneltramverbindingen. Maar die droom liet door politiek gekrakeel en regelrechte incompetentie miljoenen in studiekosten verdampen en is nu verschrompeld tot een elektrische trambus die voor deel mee in de file zal staan. Een dossier dat als een Belgenmop is ontvangen bij onze Nederlandse buren, die wij dwarsliggerij verwijten nu ze onze treinen niet tot Maastricht willen laten rijden. Opportunisme luidt het hier, maar wellicht zijn de Nederlanders slimmer en verwachten ze dat er tegen die tijd toch niemand meer op de Belgische treinen zal zitten. Een busje tot op het Vrijthof in Maastricht zal wel volstaan. (Dirk Reynders)
(Reacties op Facebook)87643